TRZEBA ZOBACZYĆ || FOTOGALERIA || INFORMACJE PRAKTYCZNE || O NAS || 


BIAŁORUŚ 

Śl
adami wybitnych Polaków
Białoruskie pejzaże 

SUPER SYLWESTER                                W GRODNIE


FRANCJA - Sanktuaria


LITWA 

Śladami Józefa Piłsudskiego

AUSTRIA 

Wiedeń - Jarmark Bożonarodzeniowy

UKRAINA
Od Kamieńca do Krzemieńca
Lwów i Ziemia Lwowska
"Trawiata" w Operze Lwowskiej

WŁOCHY
Włochy w wielu odsłonach

Wyjazdy dla grup
 
Jagiellońskim szlakiem

Praga 

Praga-Karlowe Wary-Drezno

Białoruś - Śladami Tadeusza  Kościuszki

Stolica Litwy: Wilno

WILNO - warto zobaczyć:

WIEŻA GEDYMINA – jest pozostałością Zamku Górnego, który został wzniesiony na szczycie Góry Zamkowej, dawniej Turzej przez Gedymina na miejscu drewnianej warowni. Murowany zamek o trzech basztach został zbudowany w drugiej połowie XIV wieku. W 1419 r. zamek spłonął. Wielki książę Witold  odbudował zamek w stylu gotyckim. Od czasów Aleksandra Jagiellończyka w Zamku Górnym mieściła się ludwisarnia, a w lochach więzienie. Zygmunt August odnowił zamek i umieścił w nim swoją bibliotekę. W 1655 r. roku zamek zdobyli Moskale. W następnych wiekach Zamek Górny uległ zniszczeniu, pozostała tylko jedna wieża. Na ocalałym zrębie baszty w 1830 r.  postawiono drewnianą nadbudówkę na telegraf optyczny. W latach trzydziestych XX wieku zdjęto nadbudówkę i dokonano zabezpieczenia wieży. Od 1960 r. w Wieży Gedymina mieści się Muzeum Zamku Wileńskiego.

KATEDRA ŚW. STANISŁAWA – drewniany kościół pod wezwaniem św. Stanisława biskupa wzniesiony w 1387 r. przez Władysława Jagiełło. W 1399 r. kościół spłonął. Katedrę odbudował w stylu gotyckim Wielki Książe Witold. W 1530 r. katedra znów ucierpiała od pożaru. W 1557 r. odbudowana przez Bernarda Z. Gianottiego nabrała cech renesansowej architektury. W 1636 r. zbudowano kaplicę św. Kazimierza i złożono w niej relikwie świętego. Po wojnie z Moskwą w latach 1655 – 1661 katedra uległa przebudowie. Rekonstrukcji dokonał Vincent Salvador, który  w narożniku głównej fasady świątyni dobudował dwie wysmukłe wieżyczki – dzwonnice. Po stu latach, w 1769 r. runęła wieża zegarowa. Odbudowę zniszczonej świątyni powierzono Wawrzyńcowi Gucewiczowi, który przebudował bazylikę w stylu klasycznym. Po śmierci Gucewicza dzieła dokończył Michał Szulc. Kościół poświęcono w 1801 r.. W tym kształcie przetrwał do dziś. Obok stoi zabytkowa wieża – dzwonnica zbudowana w latach 1522 – 1524.

TRZY KRZYŻE  - na Górze Trzykrzyskiej, dawniej zwaną Łysą lub Krzywą, stoi duży Pomnik - trzy białe krzyże. Po raz pierwszy na Górze Łysej trzy drewniane krzyże wznieśli franciszkanie około 1636 r. W 1740 r. zmurszałe krzyże zamieniono nowymi, które przetrwały do 1869 r. i ze starości zawaliły się. Władze rosyjskie nie zezwoliły na ich odbudowę. Dopiero w 1916 r. z inicjatywy ks. Kazimierza Michałkiewicza postawiono krzyże betonowe według projektu Antoniego Wiwulskiego. Krzyże te przetrwały do 1951 r., kiedy to na rozkaz władz radzieckich zostały wysadzone w powietrze. W 1989 r. pomnik Trzech Krzyży został odbudowany.

KOŚCIOŁY św. Anny i św. Św. Franciszka i Bernardyna – historia budowy późnogotyckiego kościoła św. Anny jest prawie nieznana, nie są też znane nazwiska mistrzów, którzy świątynię wznieśli. Wzmianka o pierwszym kościele św. Anny pochodzi z 1501 r. W 1564 r. pożar zniszczył świątynię. W 1581 r. został odbudowany z funduszy Mikołaja Radziwiłła. W 1747 r. kościół został odnowiony przez Jana Krzysztofa Glaubitza. Pod względem architektonicznym najcenniejsza jest fasada zachodnia główna, nie mająca sobie równej w całej Europie Środkowo-Wschodniej. Murowany kościół św. św. Franciszka i Bernardyna zbudowali bernardyni około 1500 r. Nie wiadomo kto projektował i budował ten kościół, niektórzy przypuszczają, że Michał Ekinger. W 1655 r. świątynia została spalona. Po wojnie z Moskwą kościół odbudowano w stylu mieszanym od gotyku do renesansu. W końcu XVIII wieku dokonano rekonstrukcji wnętrza świątyni. Wnętrze kościoła hallowe,  częściowo ze sklepieniami krzyżowymi, częściowo gwiaździstymi i kryształowymi.

MUZEUM ADAMA MICKIEWICZA – mieści się w domu przy ul. Pilies 11 (d. Zaułek Bernardyński). Na początku XIX wieku kamieniczka była własnością  Zyckiego. Tutaj w dziedzińcu na parterze w 1822 r. mieszkał Adam Mickiewicz. W 1911 r.  kamieniczkę nabył Jan Obst, który w dawnym mieszkaniu Mickiewicza założył muzeum poety. Było ono czynne do drugiej wojny światowej. Dopiero w 1979 r. dokonano remontu budynku i przekazano Muzeum Nauki na Muzeum Adama Mickiewicza. Od 1983 r. w trzech pokojach na parterze mieści się niewielkie muzeum polskiego poety. Nieopodal, na skwerze przy kościele Bernardynów, wzniesiono w 1984 r. pomnik Adama Mickiewicza dłuta Gediminasa Jakubonisa.

KOŚCIÓŁ ŚW. JANA – budowę kościoła św. Jana rozpoczęto na polecenie Władysława Jagiełły w 1387 r. i trwała ona przypuszczalnie do 1426 r. Murowany kościół gotycki był znacznie mniejszy od obecnego. W XVI wieku kościół podupadł i stał się ruderą. W 1571 r. zniszczoną  świątynię otrzymali jezuici, którzy kościół przebudowali. W końcu XVI wieku obok kościoła zbudowano dzwonnicę, najwyższą budowlę w mieście. W 1737 r. znowu dokonano przebudowy świątyni pod kierunkiem J.K. Glaubitza. Zachowało się sześć kaplic bocznych. W kościele znajdują się  przyścienne pomniki A. Mickiewicza, S. Moniuszki, W. Syrokomli, płaskorzeźba T. Kościuszki i inne.

ZESPÓŁ UNIWERSYTETU WILEŃSKIEGO – zespół budynków uniwersytetu zajmuje prawie cały obwód dzielnicy Starego Miasta. Graniczy z ulicami Pilies ( Zamkowa), Śv. Jono (Świętojańska}, Universiteto (Uniwersytecka), i J. Tallat-Kelpsos (d. Skopówka). Gmachy uniwersyteckie otaczają dziedzińce: P. Skargi, M. Poczbutta, Centralny, M. Sarbiewskiego, M. Daukszy, F. Smuglewicza, Arkadowy, W. Gucewicza, A. Mickiewicza, S. Staniewicza, K. Szyrwida, Apteczny. Zespół gmachów uniwersytetu zaczął się kształtować około 1570 r. we wcześniej już zabudowanej murowanymi domami jurysdyce biskupiej. Historia Uniwersytetu Wileńskiego sięga XVI wieku.

RATUSZ – z zachowanych dokumentów wiadomo, że w drugiej połowie XVI wieku i na początku XVII wieku gmach ratusza był jednopiętrowy, w stylu gotyckim, posiadał obronną wieżę oraz pręgierz i szubienicę.  Kilkakrotnie zmieniał swój wygląd po pożarach i klęskach wojennych. W 1749 r. spłonęła drewniana wieża ratuszowa. Odbudowę powierzono J.K. Glaubitzowi. Po 1756 r. pracami kierował Tomasz Ruselli. W 1769 r. odbudowano wieżę, która po dziesięciu latach zawaliła się. W latach 1785-1799 ratusz odbudowano według projektu Wawrzyńca Gucewicza. Został wzniesiony gmach w stylu klasycystycznym z fasadą, której portyk wspiera się na 6 potężnych kolumnach doryckich. Obecnie w gmachu dawnego ratusza mieści się Muzeum Sztuki.

KLASZTOR BAZYLIANÓW i CERKIEW ŚW. TRÓJCY – wspaniała rokokowa brama prowadzi do zabudowań byłego klasztoru bazylianów oraz cerkwi św. Trójcy. Zabudowania klasztorne wzniesiono na początku XVI wieku. W lewym skrzydle ulokowano więzienie. Tutaj w latach 1823-1824 więziony był Adam Mickiewicz, o czym przypomina tablica w języku rosyjskim i litewskim przy wejściu. Cerkiew św. Trójcy ufundowana została przez Konstantego Ostrogskiego w 1514 r. Pierwotnie gotycka, ma trzy nawy równej wysokości i półkoliste absydy. Przebudowana przez J.K. Glaubitza po pożarze w 1748 r. uzyskała elementy rokokowe – dwie lekkie wieżyczki i wspomnianą bramę prowadzącą do klasztoru.

CERKIEW ŚW. DUCHA – w 1597 r. na mocy przywileju króla Zygmunta III Wazy zbudowano tu drewnianą cerkiew. W 1638 r. wzniesiono cerkiew murowaną na wzór jezuickiego kościoła św. Kazimierza. W 1749 r. świątynia spłonęła, pozostały tylko mury. Bogatą ornamentację stiukową oraz potrójny ikonostas o charakterze rokokowym zawdzięcza cerkiew przebudowie w latach 1749-1753. W 1850 r. w krypcie podziemnej zbudowano kaplicę, w której pochowane są szczątki świętych prawosławnych – Jana, Antoniego i Eustachego. Obok cerkwi wznosi się dzwonnica. Ponadto klasztory-monastery męski i żeński.

KOŚCIÓŁ ŚW. TERESY – na miejscu kościoła drewnianego Stefan Pac ufundował kościół  murowany, którego budowę ukończono w 1635 r. Autorem projektu kościoła był przypuszczalnie Ulryk. Inne źródła wymieniają tez Constantino Tencalla. Kościół zbudowany jest w stylu włoskiego baroku, wprowadzonego na Litwę przez Andrzeja Palladino i jest cennym zabytkiem XVII wieku. Główna fasada świątyni, bez wież posiada dwie kondygnacje. Kolumny portalu są granitowe z podstawami i głowicami z białego marmuru. Obok prezbiterium wznosi się wysmukła ośmioboczna dzwonnica z kopułą. Kościół zbudowano dla karmelitów bosych.

OSTRA BRAMA – jest jedyną bramą ocalałą z 9 istniejących w murach obronnych Wilna. Zbudowana w latach 1502-1522 nazywana była początkowo Miednicką, ponieważ stąd prowadziła droga do Miednik Królewskich. Później zaczęto nazywać ja Ostrą, ponieważ
znajdowała się w dzielnicy zwanej Ostrym Końcem. Brama jest wysoka, czworoboczna, przykryta dachem zasłoniętym attyką polską, ozdobioną motywami architektonicznymi. Od strony miasta w Bramie znajduje się kaplica z obrazem Matki Boskiej Ostrobramskiej, który pierwotnie zawieszony był na bramie. Karmelici w 1671 r. nad bramą wybudowali drewnianą kaplicę, w której umieścili obraz Matki Boskiej. W 1715 r. kaplica spłonęła, ale obraz uratowano. Na miejscu drewnianej zbudowano kaplicę murowaną w stylu barokowym i umieszczono w niej obraz Matki Boskiej.

CMENTARZ NA ROSSIE – 6 maja 1801 r. został założony cmentarz parafialny kościoła Wniebowstąpienia Pańskiego (Misjonarzy). Magistrat miasta Wilna wyznaczył na ten cel powierzchnię 3,51ha przy drodze z Popławów do Rybiszek na przedmieściu zwanym Rossa. W 1820 r. misjonarze otoczyli cmentarz murowanym ogrodzeniem. W 1841 r. zbudowano kaplicę w stylu gotyckim. Obok kaplicy były katakumby, które zostały zniszczone przed drugą wojną światową. Po zamknięciu kościoła, cmentarz przekazano parafii św. Jana (1844). Na cmentarzu pochowanych jest wielu zasłużonych dla kultury i nauki osób: Polaków, Litwinów i Białorusinów. Przed głównym wejściem znajduje się cmentarzyk  wojskowy. Leżą tu polegli w walkach o Wilno w latach 1919-1920 żołnierze. Pośród grobów żołnierzy pod ciężką płytą z granitu spoczywa Maria z Billewiczów Piłsudska i serce Józefa Piłsudskiego złożone w srebrnej urnie u jej stóp 12 maja 1936 roku.

KOŚCIÓŁ ŚW. ŚW. PIOTRA I PAWŁA – wzniesiony został na Antokolu. Pierwszy drewniany kościół zbudowano na tym miejscu za czasów Jagiełły, lecz w 1594 r. spłonął. W latach 1609-1616 wzniesiono nową świątynię, również drewnianą, do której z Krakowa sprowadzono dwóch kanoników laterańskich. Podczas wojny moskiewskiej w latach 1655-1661 i ten kościół został doszczętnie spalony. Budowę obecnego kościoła zainicjował Michał Pac. Wznoszenie świątyni rozpoczęto w 1668 r. i zakończono w 1678 r. Pracami kierowali budowniczowie Jan Zaor, Gianbattista Frediani. Kościół został zbudowany na wzór bazyliki watykańskiej. Szczególnie piękne są wnętrza: mury, sklepienia i kopuła pokryte tysiącami gipsowych rzeźb. Samych postaci ludzkich jest tu ponad dwa tysiące. Jest też piękna ambona w kształcie łodzi Piotrowej oraz dwa rokokowe ołtarzyki. Śmierć Michała Paca przerwała ukończenie głównego ołtarza.

 


2018 © PTTK Oddział Mazowsze  Wszelkie prawa zastrzeżone  Nota prawna  Polityka prywatności i pliki cookie