TRZEBA ZOBACZYĆ || FOTOGALERIA || INFORMACJE PRAKTYCZNE || O NAS || 


BIAŁORUŚ 

Śl
adami wybitnych Polaków
Białoruskie pejzaże 

SUPER SYLWESTER                                W GRODNIE


FRANCJA - Sanktuaria


LITWA 

Śladami Józefa Piłsudskiego

AUSTRIA 

Wiedeń - Jarmark Bożonarodzeniowy

UKRAINA
Od Kamieńca do Krzemieńca
Lwów i Ziemia Lwowska
"Trawiata" w Operze Lwowskiej

WŁOCHY
Włochy w wielu odsłonach

Wyjazdy dla grup
 
Jagiellońskim szlakiem

Praga 

Praga-Karlowe Wary-Drezno

Białoruś - Śladami Tadeusza  Kościuszki

BIAŁORUŚ: Miejscowości


BARANOWICZE 
Miasto w zachodniej części Białorusi, u wschodniego podnóża Wysoczyzny Nowogródzkiej, w obwodzie brzeskim. 173 tys. mieszkańców (1995). Prawa miejskie od 1919 r. Rozwinięty przemysł maszynowy (produkcja obrabiarek), środków transportu, włókienniczy i odzieżowy, ponadto materiałów budowlanych, drzewny i spożywczy. Ważny węzeł kolejowy. Muzeum krajoznawcze.

BIENIAKONIE
Miasteczko. Na cmentarzu przy kościele (z 1900r.) grób Maryli z Wereszczaków Puttkamerowej – młodzieńczej miłości A. Mickiewicza. Bieniakonie  zajęte zostały przez oddziały AK 08.01.1944 roku, oraz 06.04.1944 roku. W Bieniakoniach mieszkał polski poeta Michał Wołosewicz.

BOLCIENIKI 
Wieś. Dawny majątek hr. Puttkamerów. Za Wawrzyńca Puttkamera została wydana za mąż ( luty 1821 r.) i tutaj mieszkała Maryla Wereszczakówna.  Do dziś zachował się dwór z 1895 roku, zbudowany przez wnuka Maryli i tzw. suchy gaik (obecnie pomnik przyrody), w którym znajduje się głaz z wyrytym krzyżem na pamiątkę rozstania Adama i Maryli.

BORUNY

Wieś. Późnobarokowa cerkiew bazyliańska z 1747-1757 roku. Dawniej miejsce pielgrzymek do cudownego obrazu Matki Boskiej. Obok klasztor bazylianów,  w murach którego znajdowała się szkoła ( tu kształcił się Ignacy Chodźko, autor „Pamiętników kwestarza” i Antoni Odyniec, filomata). Obecnie sanktuarium Matki Boskiej Boruńskiej.  
  

BRZEŚĆ (BREST)
Miasto w zachodniej części Białorusi, nad Bugiem, ok. 300 tys. mieszkańców. Pierwsza wzmianka o Brześciu pochodzi z 1019 r. (Bereście). We władaniu książąt ruskich (XI - XIII w.), później wraz z Rusią zdobyty przez Litwę. Na mocy unii polsko-litewskiej znalazł się w granicach Rzeczpospolitej. Miejsce zawarcia unii brzeskiej (1596) i brzeskiego traktatu pokojowego (1918). Od 1919 r. w Polsce. W 1930 r. uwięzieno w twierdzy działaczy opozycji parlamentarnej (brzeski proces). W 1939 miejsce wspólnej defilady wojsk niemieckich i sowieckich uczestniczących w agresji na Polskę. Następnie pod okupacją sowiecką. Po 1944 r. na terytorium Białorusi. Ośrodek przemysłu spożywczego, włókienniczego, elektrotechnicznego. Ważny węzeł kolejowy w pobliżu granicy z Polską.
Zabytki: Brzeska twierdza, zespół fortyfikacji wzniesionych przez Rosjan przy ujściu rzeki Muchawiec do Bugu (wewnątrz twierdzy częściowo zachowane budowle sakralne). W czasie I wojny światowej została zdobyta przez Niemców w sierpniu 1915 r. W wojnie polsko - bolszewickiej toczyły się ciężkie walki w jej rejonie w miesiącach lipcu – wrześniu 1920 r., po których dostała się w ręce Rosjan. W wojnie obronnej 1939 r. Brzeska twierdza broniła się w okresie 14-17 września; zdobyta przez Niemców
.

DRUJA
 
Miasto. Istniał tu zamek z pocz. XV wieku, dziś pozostały jedynie obramowania ziemne. Kościół z 1643 roku wczesnobarokowy, ufundowany przez K.L. Sapiehę dla bernardynów. Obok klasztor bernardynów, barokowy z XVII wieku, cerkiew Błagowieszczeńska XVIII – XIX w., synagoga rokokowa z poł. XVIII wieku. W okresie międzywojennym najdalej wysunięty punkt Korpusu Ochrony Pogranicza .

DZISNA

Miasto położone na wysokiej skarpie nad Dźwiną. Na wyspie na Dźwinie  pozostałości zamku z XVI wieku (fortyfikacje ziemne). Na rzece porohy. Kościół pofranciszkański, rokokowy z 1773 roku, obecnie w ruinie. Ruiny cerkwi z XIX/XX  wieku. Park. Drewniana zabudowa miejska z XX w.

GŁĘBOKIE
Miasto. Dawny kościół karmelitów (zamieniony na cerkiew), wraz z  klasztorem fundowany w 1636 roku, przebudowany w 1735 roku. Dawne ogrody karmelitów zajęte częściowo przez ogród miejski, za którym znajduje się na wzgórzu kaplica cmentarna z 1805 roku. Kościół parafialny z 1760 – 1782 roku, przebudowany w latach 1902-1908. Karczma z XVIII wieku. Drewniana bożnica.

GRODNO
Miasto na zachodzie Białorusi, położone nad Niemnem (305 tys. mieszkańców); duży ośrodek przemysłu, ważny port rzeczny, miasto zamieszkane obecnie w około 30% przez mniejszość polską. Gród warowny i osadę na terenie dzisiejszego miasta założyli już w XI w. książęta ruscy. Od początku XIV w. miasto znajdowało się w granicach Litwy. W 1795 r. w Grodnie obradował ostatni Sejm Rzeczypospolitej, który zatwierdził III rozbiór Polski. W Grodnie, w przeciwieństwie do większości miast Białorusi, zachowało się wiele cennych zabytków. Nad Niemnem wznosi się niski, niepozorny Stary Zamek królewski z końca XIV w., przebudowany w XIX w., w którym obecnie mieści się muzeum. Obok znajduje się Nowy Zamek, pochodzący z XVIII w. W mieście znajduje się kilka cennych kościołów (m.in. barokowy, pojezuicki kościół farny z bogatym wyposażeniem z epoki, kościół św. Zofii z XIV w., kościół Bernardynów z 1595 r., przebudowany w następnych dwóch stuleciach), kościół i klasztor franciszkanów z XVII w. i kościół Wizytek z 1663 r. Do najstarszych budowli miasta należy cerkiew św. Borysa i Gleba, pochodząca z XII w.

HOLSZANY
Miasteczko. Siedziba książąt Holszańskich. Księżniczkę Sońkę Holszańską zaślubił w 1422 roku król Władysław Jagiełło. Ruiny zamku Sopiehów z pierwszej połowy XVII w. Przy rynku barokowy kościół pofranciszkański z 1618 roku, przebudowany w XVIII wieku z nagrobkami Sapiehów z  XVII wieku. Klasztor, domy mieszkalne rzemieślników i kupców z XIX/XX w. Kramy handlowe z XIX w., Cerkiew z drugiej połowy XIX wieku. 1,5 km od miasteczka wzgórze zwane horodyszczem, gdzie wznosił się pierwotny zamek ks. Holszańskich.

HRUSZÓWKA
Wieś. Mieszkał tu i umarł w obłąkaniu Tadeusz Rejtan (1741- 1780), poseł nowogródzki, konfederat barski, który na sejmie warszawskim w 1773 roku wsławił się niezłomnym oporem przeciw rozbiorowi Polski. We wsi zespół dworsko – parkowy składający się z drewnianego dworu z przełomu XIX I XX wieku., dwu oficyn, domu ekonoma, gorzelni, oranżerii,  neogotyckich stajni, warsztatu, stodoły, psiarni i lodowni. Od XVIII wieku do końca XIX wieku na miejscu obecnego dworu stał dwór kamienny, w którym mieszkał T.Rejtan. Na skraju lasu, na cmentarzu katolickim kaplica neogotycka z przełomu XIX i XX wieku.

IWJE
Miasteczko. Kościół bernardynów z 1631 roku, przebudowany w stylu późnego baroku wileńskiego w 1760 roku z zachowaną attyką renesansową między wieżami. Piękny drewniany meczet. Domy mieszkalne z przełomu XIX i XX  wieku. Teren działania oddziału partyzanckiego Uderzeniowych Batalionów Kadrowych (III bat. 77 pp AK) pod dowództwem B.Piaseckiego. Osada  tatarska – Murowszczyzna. Okoliczne folwarki należały przed wojną do ziemiaństwa pochodzenia tatarskiego.

JEWŁASZE 
Wieś. Tutaj w ataku na niemiecką strażnicę graniczną 16.06.1944 roku zginął słynny partyzant z Gór Świętokrzyskich – mjr. Jan Piwnik „Ponury” i 14 żołnierzy. Pogrzebany był w Wawiórce, a w czerwcu 1988 roku jego prochy zostały uroczyście przeniesione do klasztoru w Wąchocku .

LIDA  
Miasto. Zamek typu nizinnego z pierwszej połowy XIV wieku, zbudowany przez Gedymina. Od 1392 roku należący do Wielkiego Księcia Witolda. Spalony przez Szwedów w 1710 roku, popadł w ruinę w XIX wieku. Obecnie zrekonstruowano mury. Kościół parafialny erygowany w 1387 roku, przekształcony, od 1747 roku w stylu późnego baroku (rokoka). Kościół pijarów; pomnik Adama Mickiewicza.

MIŃSK
Mińsk to stolica Republiki Białoruś. Jest to jedna z największych stolic na obszarze wschodnioeuropejskim. W dzisiejszych czasach powierzchnia Mińska wynosi 190 km². Zamieszkuje ją milion i 700 tysięcy ludzi. Mińsk należy do najstarszych słowiańskich osad. Pierwszy zapis o tym mieście pojawia się w „Powieści minionych lat”, gdzie opisana jest krwawa rzeź z 1067 roku pomiędzy książętami Połocka i Kijowa. Początkowo Mińsk, z wyjątkiem głównej świątyni, był zbudowany z drewna. Jednak z powodu nieskończonych wrogich napadów sąsiadów był niejednokrotnie palony i burzony. Ze starożytnych budowli do dziś zachowały się tylko głazy, resztki drewnianych budowli i unikatowe fragmenty cerkwi z XI wieku na zamczysku. W dzisiejszych czasach większość ścian świątyni jest odnowiona.
Na skutek wojen światowych Mińsk był prawie całkowicie zburzony. W latach 30 ubiegłego wieku rozpoczął się proces odbudowy stolicy, lecz ostatecznie rekonstrukcja ruszyła dopiero po roku 1945. Główna arteria miasta Aleja Franciszka Skaryny ma przeszło 10 km długości. Zachowało się wiele zabytków z głębokiej starożytności. Swoistego kolorytu nadają stolicy zabytki architektury sowieckiej z lat 30-50 XX stulecia.
Sercem miasta jest jego górna część, architektura z końca XVI i pierwszej połowy XVIII wieku. Z zachowanymi zabytkami jest ściśle związane życie i twórczość białoruskich, rosyjskich, polskich i ukraińskich intelektualistów – działaczy kultury, nauki, polityki. Do Górnej części miasta przylegają Rakowska i Trojecka dzielnice, są w nich zabytki z przełomu XVIII i XIX wieków. W tych przytulnych zakątkach panuje atmosfera zachodniego miasteczka i ciepło odległej starożytności. Do dzisiejszego dnia cieszą serce i oczy liczne świątynie, które cudem przetrwały lata komunistycznego ateizmu i prześladowań. Najdawniejsze wśród nich – klasztor i katedra św. Piotra i Pawła przy ulicy Niemiga.
Białoruska stolica zadziwia również ogromem zieleni. W mieście jest dużo parków, skwerów, bulwarów. Park imienia Gorkiego, dawniej Gubernialny ogród został założony w XVIII wieku. Najczęściej odwiedzanym przez mieszkańców Mińska, a także gości stolicy miejscem odpoczynku jest Ogród botaniczny. Zebrane w nim zostały rzadko spotykane i unikatowe rośliny z całego świata.
( Źródło: oficjalna strona Ambasady Republiki Białoruś)

MIR
Zamek z przełomu XV-XVI wieku zbudowany przez J.Illinicza, marszałka nadwornego litewskiego, później rezydencja Radziwiłłów. Przebudowany na pocz. XX wieku przez książąt Światopełk – Mirskich. Obok park z kaplicą cerkiewną z 1904r. Centrum miasteczka z odrestaurowanymi kamieniczkami i zabudowaniami należącymi do diaspory żydowskiej – silny ośrodek kultury żydowskiej do II wojny światowej.  Przed wojną w Mirze licznie osiedleni byli cyganie i odbywały się słynne jarmarki końskie. Zamek od 1994r. pozostaje pod opieką UNESCO.

MUROWANKA (SKRZYBOWCE)
Cerkiew obronna z XV-XVI wieku, przebudowana w drugiej połowie  XIX wieku, z czteroma basztami. Sklepienie gwiaździste.

NAROCZ
Największe jezioro na Białorusi ( przed II wojną światową największe w Polsce). Leży na wysokości 165 m n.p.m. Powierzchnia 79,6 km², długość 12,8 km, maksymalna głębębokośc 24,8 m. Wiosną 1943 roku na bagnistych, trudno dostępnych terenach, na pn. – wsch.  brzegu jeziora utworzył swoją bazę pierwszy oddział AK na Wileńszczyźnie dowodzony przez por. Antoniego Burzyńskiego  „Kmicica”.  Obok znajdowała się baza radzieckiego oddziału partyzanckiego Fiodora Markowa. Oba oddziały współdziałały do  połowy sierpnia 1943 roku. 26.08.1943 r. partyzanci radzieccy podstępnie uwięzili a następnie zamordowali „Kmicica” i jego sztab, a żołnierzy siłą wcielili do oddziału radzieckiego. Duża ich część zbiegła, zasilając tworzący się w tym rejonie polski oddział partyzancki por. Z. Szendzielarza „Łupaszki” ( 5 Brygada Śmierci).

NIEŚWIEŻ
Miasto. Położony nad dwoma jeziorami z natury nadawał się na miejsce obronne. Od 1530 r. aż do 1939 r. w rękach Radziwiłłów. Siedziba ordynacji. Zamek wzniesiony przez M. K. Radziwiłła ”Sierotkę” w latach 1583-1587, przebudowany w XVIII wieku. Zamek stanowi przykład nowoczesnych rozwiązań fortyfikacyjnych pochodzących z Niderlandów i Włoch. Zamek otaczają wysokie wały z bastionami i głębokie fosy. W kaplicy zamkowej przed wojną znajdował się obraz  Matki Boskiej ,  wg tradycji znaleziony przez króla  Jana III Sobieskiego pod Wiedniem. Obecnie zamek w trakcie przebudowy. Stary park. Zespół pałacowo-parkowy w 2005r. został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. Klasztor bernardynów z XVI-XVIII wieku. Na rynku  ratusz z XVI w. (przebudowany w XVIII w). W farze wiele nagrobków m. in. Ks. M. K. Radziwiłła „Sierotki” i jego syna. Baszta zamkowa, obecnie dzwonnica, z końca XVI w. Późnobarokowy Dom Gdański z 1721r, Brama  Słucka z XVI – XVII w.

NOWOGRÓDEK
Przed wojną miasto wojewódzkie. Założony wedle kronik ruskich w XI w., od XIII w. należy do książąt litewskich. Ruiny zamku z XIV – XVI w. Zachowały się dwie baszty i ślady fosy. Nieco dalej owiana legendami Góra Mendoga, na której rzekomo pochowano Mendoga wraz ze złotym tronem. Obok zamku fara z pierwszej połowy XVII w. Na zewnątrz tablica pamiątkowa mówiąca o ślubie W. Jagiełły i Sońki Holszańskiej w świątyni wcześniej istniejącej na tym miejscu w 1422r. Wewnątrz tablica na pamiątkę chrztu A. Mickiewicza w 1799r., marmurowy pomnik upamiętniający 9 rycerzy poległych pod Chocimiem w 1621 r. oraz kaplica zamordowanych przez Niemców w 1943 r. 11 polskich zakonnic (nazaretanek). Późnogotycka cerkiew pobazyliańska z 1517 – 32 r.- Borisoglebskaja. Barokowy kościół podominikański  z pierwszej połowy XVIII w. W rynku pałac poradziwiłłowski, kramy, jatki z kolumnadą oraz dworek – muzeum A. Mickiewicza, w miejscu gdzie stał dawniej dom, w którym mieszkała rodzina Mickiewiczów i gdzie prawdopodobnie urodził się A. Mickiewicz (24.12.1798). W pobliżu zamku kopiec usypany ku czci A. Mickiewicza oraz pomnik – tablica z wizerunkiem wieszcza. Stary park. Cerkiew Nikołajewska (wcześniej kościół franciszkanów  z 1780 r).

SŁONIM
Jedno ze starszych miast Nowogródczyzny. Centrum osadnicze od XI w. Tzw. zamczysko lub zamek to stara część miasta, gdzie dawniej istniało grodzisko. Kościół i klasztor bernardynów, barokowy z 1639 – 1645 roku, przebudowany w 1668 roku a następnie w 1750 roku. Kościół i klasztor bernardynek, kościół Św. Andrzeja, ratusz, synagoga, domy mieszkalne z XIX i początku XX w., barokowa kaplica Św. Dominika. Ogińscy – właściciele Słonimia założyli tu teatr i  drukarnię. Książę Michał Kazimierz Ogiński był też inicjatorem budowy tzw. Kanału Ogińskiego łączącego Szczarę (Niemen)  z Jasiołdą (Prypecią).

ŚWIR
Miasteczko. Siedziba książąt Świrskich od XII wieku. Na wzgórzu w pobliżu jeziora wznosił się zamek ks. Świrskich ( XIV – XVI w.). Monumentalny kościół kamienny z 1653 roku, przebudowany w 1909 roku. Drewniana cerkiew z XIX wieku. Grupa domów mieszkalnych z przełomu XIX i XX wieku.

ŚWITEŹ
Jezioro o powierzchni 175ha, o niezwykle czystej i miękkiej wodzie, oraz piaszczystym dnie. Opiewane w młodzieńczych utworach Adama Mickiewicza (ballady: Świteź, Świtezianka, Rybka). Według legendy w jeziorze zatopione jest miasto – stolica księcia Tuhana. Na płn. brzegu przy ośrodku wczasowym tablica – obelisk  poświęcony A. Mickiewiczowi. Przed wojną nad brzegiem jeziora istniało schronisko PTK. 8km od Świtezi znajdował się majątek Rusocin, gdzie latem 1939 roku, przebywał u swego syna Kazimierz Kulwieć – geograf, przyrodnik, współzałożyciel PTK, wieloletni redaktor naczelny „Ziemi”, który w 1940 roku wywieziony został wraz z rodziną do tajgi archangielskiej i zmarł w Wierużskim w 1942 roku.

ZAOSIE
Wieś. W pierwszych latach XIX w. folwark należący do ojca Adama Mickiewicza – Mikołaja Mickiewicza. Prawdopodobne miejsce urodzenia się Adama Mickiewicza (niektórzy historycy twierdzą, że urodził się w Nowogródku). Na miejscu dawnego dworu ok. 2 km na płd. – wsch. od wsi, w polu – obelisk z napisem po białorusku „Tu stał dom gdzie 24 grudnia 1798 roku urodził się wielki poeta Adam Mickiewicz”. Wiosna 1991 roku rozpoczęto prace związane z rekonstrukcją dawnego dworu.

ZALESIE
Wieś. Z początku XIX w. rezydencja Michała Kleofasa Ogińskiego (1765 – 1833), pisarza, kompozytora, twórcy melodii do marszów legionów Dąbrowskiego. Pałac klasycystyczny z 1802 roku, budynki gospodarcze i parki w stylu angielskim i francuskim. Kaplica z XIX w. Przed wojną w pałacu były pokoje dla letników oraz  „pokój Kompozytorski”  ku czci M. K. Ogińskiego. W parku głaz z napisem „Cieniom Kościuszki” – Ogiński  był  przyjacielem  Kościuszki.


2018 © PTTK Oddział Mazowsze  Wszelkie prawa zastrzeżone  Nota prawna  Polityka prywatności i pliki cookie